Een site die in meerdere talen is vertaald, of per land in dezelfde taal wordt aangeboden (Nederland, België…), heeft meerdere versies van dezelfde pagina. Zonder aanwijzing kan Google de Engelse versie aan een Nederlandstalige gebruiker tonen, of bijna identieke regionale varianten als duplicaten zien. Het hreflang-attribuut koppelt die versies aan elkaar en geeft per versie de taal en eventueel de regio aan. De zoekmachine kan dan de juiste versie in de zoekresultaten van elke gebruiker laten zien.
De syntax
<link rel="alternate" hreflang="nl" href="https://voorbeeld.nl/nl/gids/">
<link rel="alternate" hreflang="en" href="https://voorbeeld.nl/en/guide/">
<link rel="alternate" hreflang="nl-BE" href="https://voorbeeld.nl/be/gids/">
<link rel="alternate" hreflang="x-default" href="https://voorbeeld.nl/en/guide/">- De waarde combineert een taalcode van twee letters (ISO 639-1) met, indien nodig, een landcode (ISO 3166-1 alpha-2):
nl,nl-BE,en-GB. Alleen een landcode is niet geldig:bestaat voor Wit-Russisch, niet voor België. - De waarde
x-defaultwijst de pagina aan die getoond wordt als geen enkele taal past, bijvoorbeeld een taalkeuzepagina of de internationale versie. - De adressen moeten volledig zijn, met protocol en domein.
Google accepteert drie gelijkwaardige plekken: <link>-tags in de HTML-head, een HTTP-header Link (handig voor pdf’s), of vermeldingen in de XML-sitemap. Eén methode is genoeg; op een grote site is de sitemap vaak het makkelijkst te onderhouden.
De regel van wederkerigheid
Elke versie moet alle andere versies vermelden, en zichzelf. Als de Nederlandse pagina een Engelse versie opgeeft, maar de Engelse pagina niet terugverwijst naar de Nederlandse, negeert Google die annotaties. Dat is de meest voorkomende fout, vooral wanneer een vertaling wordt toegevoegd of verwijderd zonder de andere pagina’s bij te werken.
Veelgemaakte fouten
- Links die niet wederzijds zijn, of die naar doorgestuurde pagina’s, 404-fouten of pagina’s met
noindexwijzen. - Hreflang die de canonicals tegenspreekt: elke versie moet een eigen canonieke URL hebben die naar zichzelf wijst, niet naar de hoofdversie.
- Verzonnen codes:
en-UKin plaats vanen-GB, ofnl-NL-amsterdam. - Op hreflang rekenen om de taal aan te geven: Google zegt dat het hreflang noch het HTML-attribuut
langgebruikt om de taal van een pagina te bepalen. De tekst zelf telt, dus zorg voor echte vertalingen en geen half vertaalde pagina’s. - Automatisch doorsturen op basis van de browsertaal: een crawler die vanuit één land crawlt, ziet sommige versies dan misschien nooit. Bied liever een taalkeuzemenu aan.
Goed getagde regionale varianten voorkomen ook dat ze als concurrerende duplicate content worden behandeld.
Voor WordPress
WordPress ondersteunt meertalige sites niet standaard, en dus ook geen hreflang-tags. Dat regelen meertaligheidsplugins: Polylang bijvoorbeeld voegt automatisch hreflang-tags toe tussen gekoppelde vertalingen, maar genereert x-default in bepaalde configuraties alleen voor de homepage. WPML en andere oplossingen hebben hun eigen instellingen. Controleer in elk geval de broncode van een paar pagina’s en het rapport in Search Console na elke nieuwe taal, en vermijd een SEO-plugin en een meertaligheidsplugin die allebei hun eigen tags uitspugen.